Маҳз тавассути арзишҳои руҳонӣ маънавӣ ва на арзишҳои моддӣ, ҳифзи саиёраи мо имконпазир аст. “Дар суннатҳои фарҳанги кучманчиён аз замонҳои қадим ойини парастиши табиат ва неруҳои ташкилдиҳандаи он, муносибати дилсузона ва муҳтарамона ба муҳити зист вуҷуд дошт, ки бо шири модар тарбия шуда аз насл ба насл мегузашт. Имруз ошкоро маълум аст, ки сабаби асосии буҳрони экологӣ маҳз ба фаромушӣ супурданӣ суннати дилсузона муносибат кардан ба Табиат аст”. Ч.Т. Айтматов.
