Барои таъмини бақо ва шукуфоии сайёраи мо, бояд дар хотир дошт: табиат захираи беинтиҳо нест, балки ян низоми муҳитзистии нозукест, ки бо амалкардҳои мо вобастагӣ дорад.
Табиат бузургтарин омӯзгори мост. Ҷангалҳо сабр ва ҳамзистӣ меомӯзанд, уқёнусҳо ба беохирӣ ва нозукӣ зиндагӣ ишора мекунанд, ва ҳайвонот нишон медиҳанд, ки чӣ гуна тавозунро нигоҳ доштан мумкин аст. Ин дарсҳоро пурра бо китобҳо фаҳмидан ғайриимкон аст, танҳо тавассути ҳамкорӣ бо табиат. Ҳикмати пешиниён илҳомбахш аст: “Заминро эҳтиёт намо – ӯ туро ҳифз мекунад».
