Кылымдар бою дарыяларды, көлдөрдү толтуруп келген мөңгүлөрүбүздүн тездик менен жок болуп баратканын көрүп жүрөгүм ооруйт. Дайыма өлкөбүздүн символу болгон тоолор азыр жардам сурап кыйкырып жаткандай.
Жыл өткөн сайын жайкысын ысык болуп, жаан-чачын аз, кышында кар дээрлик жаабайт. Бул өзгөчө айылдарда байкалат: түшүм азайып, эл үчүн азык-түлүк өстүрүү барган сайын кыйындап баратат. Бирок көптөр үчүн бул жашоонун жалгыз жолу.
Кээде бул кыйынчылыкты эч ким байкабагандай сезилет. Адамдар таштандыларды таштап, бак-дарактарды кыйып, ашыкча суу корото беришет. Бирок мунун баары — биздин үйүбүз! Кыргызстан — картадагы жөн эле жер эмес, бул биздин артыбызда калтыруучу жер.
