Күндөн күн өтүп, жылдан жыл өтүп
Өмүрүм менин баратат агып
Таңды мен тоо боорунан тосо албайм
Мурункудай жаш кездеги күчтү таппай
Дарыялар кайрадан ташкан да жок,
Кум каптап, ойноп аккан агым да жок.
Жашыл шибер дүйнөсүндө капталган,
Камыштар мунарыкта чайпалган
Казактын эми талаа, чөлүндө
Жейрендер такыр сызбайт күүгүмдө
Жол жээгин байырлаган суурлар эми
Карашпайт чаңдап унаа тозгон жерди
Бүтүндөй Арал менен Каспий кээде
Түнкүсүн деңизди карайт аяп
Мындан ары мурунку айбаты жок,
Түшүнө эч кирбеген Байкал көлдун
Эл бир кезде унутуп калган
Казакстандын энеси тирүү болгонун
Адамдар бетондо жашаган эместигин
Жан дүйнө менен мейкиндиктерди багындырганын
