Жиырма бірінші ғасыр – қайғы мен зар,
Табиғат тозып, Жер жүзі тұнжыр, тар.
Қолдан сусып құт-береке, сән-көрік,
Айнала қалды тек сұрғылт, сұрықсыз бір-ақ.
Орман да жоқ, өзендер ағыссыз құр,
Сулар лай боп, аң-құс та әлі сүлдер.
Дала тұншығып, бұлақтар үнсіз қалған,
Жұмақ жер күлге айналып, қайғы оралған.
Солтүстікте мұздар да түтіндей кетті,
Шөл басып, дала түбегейлі өзгерді.
Жауын да келмес, күткенмен жылдап адам,
Кенеттен сел боп құяды лап етсе, жаңбыр таман.
Берекелі егін орнына тозаң, мұң,
Суық мекенде ыстық аптап, шілде күн.
Кім кінәлі? Біз өзіміз, жердің ұлы,
Жанын өртеп, жаралап алған жүрегін құмы.
Бере алмай, тек тартып алдық құмардан,
Ресурсты күлге айналдырдық жылдардан.
Бірақ үміт бар әлі, демі шықпай,
Жапырақ сыбдырлап, толқын соққан сайын-ақ.
Көк аспанда құстар әнге салса егер,
Орманда аңдар бостандық тапса егер..
