Шояд шумо ҳайрон шавед, ки як наврас 14-сола ба мушкилоти табиат таваҷҷӯҳ дорад, аммо ман метарсам, ки миёни ҳамсолони ман чунин одамон камтар мешаванд. Мо оянда ҳастем, аммо ба замине, ки дар он зиндагӣ хоҳем кард, ғамхорӣ намекунем.
Ман аз дӯстонам пурсидам, ки онҳо дар бораи гармшавии глобалӣ чӣ фикр мекунанд. Яке мегӯяд, ки олимон ҳама чизро ислоҳ хоҳанд кард. Яке бар он аст, ки мо ба Марс хоҳем парид ва Заминро тарк мекунем.
Аммо падару модарони мо орзу мекарданд, ки мо аз майдонҳои сабз, осмони кабуд ва оби шишаӣ хурсандӣ хоҳем бурд. Ман мехоҳам инро ба фарзанди худ нишон диҳам. Аммо метарсам, ки фарзанди ман норозӣ шавад. Биёед ин ҷаҳонро нигоҳ дорем.
