Ман равшан дар ёд дорам, ки ду сол пеш бо бибиам назди миз нишаста, дар бораи зиндагӣ сӯҳбат мекардем, ва ӯ гуфт: “Танҳо марг ислоҳнопазир аст…” Чӣ хуб ӯ тавонист қувваи ҳаёт ва имкониятҳои бепоёни онро баён кунад, ман фикр кардам.
Ин ибора амиқ дар ёдам мондааст ва то ҳол дар лаҳзаҳои душвор ба ёдам меояд. Он ба ман хотиррасон мекунад, ки то замоне ки зиндаам, набояд тарсам. Хатоҳо, озорҳо, афтиданҳо — ҳама муваққатӣ ҳастанд. То замоне ки нафас мекашем, мо ҳақ дорем ба шонси дуюм, имкони бозандешӣ ва тағйир.
Падару модарони мо инро беҳтар аз мо медонистанд. Зиндагиашон осон набуд, аммо онҳо қувват меёфтанд, ки бовар кунанд, бархезанд ва аз нав оғоз кунанд.
Ман мехоҳам ба наслҳои оянда бигӯям: бо ҷасорат пеш равед. То замоне ки зиндаед, шумо метавонед ҳама чизро тағйир диҳед. Зиндагӣ беқарор аст ва арзишманде.
