Дидани он бароям аламовар аст, ки чи тавр пиряхҳои мо, ки асрҳо боз кулу ҳавзҳоро бо об таъмин мекарданд, барқсон аз байн мераванд. Куҳҳо, ки ҳамеша рамзи кишвари мо буданд, ҳоло гуё баро ёрӣ фарёд мезананд.
Сол то сол тобистон гармтар мешаваду борон камтар ва зимистонҳо тақрибан бебарф мешаванд. Ин бештар дар деҳот эҳсос мешавад: ҳосилнокӣ камтар мешавду парвариши маводи ғизоӣ мушкилтар. Маълум ки билохира ин барои бисёриҳо воситаи ягонаи зиндагист. Баъзан чунин менамояд, ки касе ин балоҳоро намебинад. Одамон ҳамоно ифлос мекунанд, дарахт мебуранд, обро хеле зиёд истифода мебаранд. Аммо охир ин ҳама — хонаи мост! Қирғизистон ин фақат як макон дар харита нест, ин он чизест, ки мо баъди сари худ боқӣ мегузорем.
