Тобистони соли гузашта шамоли сахт ва чангу ғубор ба ноҳияи мо зиён бисёр расонд. Ҳаво хеле гарду чанголуд шуд, гулҳои боғ ва растаниҳои киштзорҳо пажмурда шуданд. Дарахтон нашикастанд, вале баргҳояшон ба замин афтоданд ва шакли зоҳириашон дигаргун шуд. Дарахтони мева дар боғ бисёр буданд, вале туфон ба ҳосилашон зарар овард. Махсусан қитъаҳое сахт зиён диданд, ки помидору бодиринг кошта будем. Дидани ин манзара бароям ғамангез буд ва ман фаҳмидам, ки мо бояд муносибатамонро бо табиат тағйир диҳем.
Тағйирёбии иқлим кайҳо боз ба ҳаёти мо таъсир мерасонад ва ҳар кас бояд масъулияти худашро дарк кунад. Агар ҳама ҳиссаи худро дар ҳифзи муҳити зист бигузорад, дар оянда мо метавонем ин бадбахтиҳоро пешгирӣ кунем.
