Yigirma birinchi asr, hamma joyda faqat xavotir,
Sayyora azob chekmoqda, tabiat o‘lmoqda!
U qurib, qo‘ldan chiqib ketmoqda,
Bizga faqat atrofdagi kulranglikni qoldirib.
O‘rmonlar yo‘qoladi, daryolar bo‘shab qoladi,
Suv loyqalanadi, hayvonlar sarg‘ayadi.
Dalalar bo‘g‘iladi, ariq oqmaydi.
Ilgari jannat bo‘lgan joy o‘sha kunlarning kuli edi.
Shimol muzlari tutun kabi ketmoqda,
Cho‘l faqat boshqacha bo‘lib o‘sib bormoqda.
Yillar kutgan joyda yomg‘ir yog‘maydi,
Birdan suv sharros quyib yuboradi.
Qayerda hosil bor edi, faqat chang va hasrat,
Sovuq bo‘lgan joyda esa issiq kuchli bo‘ladi.
Kim aybdor? Biz yerning farzandlari.
Uning qalbini yondirgan, yo‘llarini yorgan.
Biz oldik va oldik, lekin bermadik.
Tabiat boyliklarini changga aylantirdilar.
Ammo u nafas olayotganda yana bir imkoniyat bor.
Toki yaproq bor ekan, toki to‘lqin urar ekan.
Hali osmonda qushlar sayrab turganda,
O‘rmondagi hayvonlar ham ozodlikka chiqadi.
