Дар имтидоди қарнҳо халқи қирғиз дар ҳамоҳангӣ бо табиат зиста, ба он эҳтироми зиёде қоил буд. Куҳҳо, дарёҳо ва бешазорон танҳо як манзара набуданд, онҳо муқаддас ва бахши ҷудоинопазири ҳаёт дониста мешуданд. Достони “Кожожаш” моро аз оқибатҳои халалдор сохтани ин мувозинат ҳушдор месозад. Кожожаш, як сайёди моҳир, мехост қудрати худро нишон бидиҳад ва тамоми оҳуҳои куҳиро қир кунад. Аммо табиат чунин чамшгуруснагиро намебахшад. Туфоне бархост ва ӯ гирфтори сарнавишти фоҷеабор шуд. Ин ҳикмат дорои ҳақиқати абадист: ҳар ки беш аз меъёр табиатро ба нафъи худ истифода мекунад, дер ё зуд бо оқибатҳояш рӯ ба рӯ хоҳад шуд.
